Κατὰ τὴν Πατερικὴ ἔκφραση ἀποτελεῖ «τέχνη τεχνῶν καὶ ἐπιστήμη ἐπιστημῶν νὰ καθοδηγεῖς ἄνθρωπο, τὸ πιὸ πολυτρόπο καὶ πιὸ ποικίλο ἀπὸ τὰ ζῶντα» (Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος 2, Ἀπολογητικός της εἰς Πόντον φυγῆς, 16), «ποὺ εἶναι σὰν κάποιος δεύτερος κόσμος, σὲ μικρὸ [μέγεθος] μέγας»· καὶ τοῦτο γιατί ὁ Δημιουργὸς τὸν ἔχει καταστήσει «βασιλιὰ [ὅλων] τῶν ἐπὶ γῆς, ποὺ βασιλεύεται ἄνωθεν [ἀπὸ τὸν Κύριο]… ζῶο… διὰ τῆς ροπῆς πρὸς τὸν Θεὸ θεούμενο – τὸ πέρας [τέρμα καὶ σκοπὸς] τοῦ μυστηρίου» (Γρηγορίου Θεολόγου, Λόγος 38, Εἰς τὰ Θεοφάνεια, 11).
Βίος και πολιτεία της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής, της θαυματουργού
Στις 7 Ιουλίου η Εκκλησία εορτάζει και τιμά την ιερή μνήμη της αγίας μεγαλομάρτυρος Κυριακής.
Η αγία Κυριακή είναι από τα ιερά θύματα των τελευταίων αρχαίων διωγμών της Εκκλησίας. Μαρτύρησε στα χρόνια του Διοκλητιανού, που βασίλεψε από το 284 ως το 305. Οι αρχαίοι διωγμοί είναι από τις ενδοξότερες ημέρες στη ζωή της Εκκλησίας, αλλά και κάθε διωγμός, γιατί είναι αλήθεια ότι η Εκκλησία πάντα διώκεται.
Η αγία Κυριακή ήταν θυγατέρα ευσεβών γονέων. Ο πατέρας της Δωρόθεος κι η μητέρα της Ευσεβία δεν είχαν παιδιά. Προσεύχονταν και παρακαλούσαν το Θεό να τους δώσει ένα παιδί και να του το αφιερώσουν. Ο Θεός άκουσε την προσευχή των ευσεβών γονέων, και μια Κυριακή γεννήθηκε ένα ωραίο κοριτσάκι. Ο Δωρόθεος και η Ευσεβία, πιστοί στην υπόσχεση τους, το ονόμασαν Κυριακή και το ανάθρεψαν με κάθε φροντίδα και επιμέλεια, ως αφιερωμένο στο Θεό. Η ατεκνία πάντα είναι μεγάλη λύπη για τους συζύγους και μάλιστα για τούς Χριστιανούς, αλλά και η χαρά τους πάλι πολύ μεγάλη, όταν αποκτήσουν παιδί.
Γι' αυτό με κάθε τρόπο, και πρώτα με το όνομα που δίνουν στο παιδί, δείχνουν την ευγνωμοσύνη τους στο Θεό. Στο διωγμό που κήρυξε ο Διοκλητιανός εναντίον των χριστιανών, η Κυριακή θα ήταν μια παιδούλα ούτε ως είκοσι ακόμα ετών. Τότε και οι γονείς και η θυγατέρα κατηγορήθηκαν και πιάστηκαν ως χριστιανοί. Και το πιο σκληρό ήταν ότι χωρίστηκε το κορίτσι από τους γονείς του· το Δωρόθεο και την Ευσεβία τους πήγαν προς την Αρμενία και την Κυριακή την οδήγησαν στη Νικομήδεια. Εκεί ο ηγεμόνας, ανακρίνοντας την παιδούλα και βλέποντας τη σταθερή της πίστη, έδωκε διαταγή να τη μαστιγώσουν σκληρά. Η Κυριακή σε κάθε ερώτηση απαντούσε- «Είμαι χριστιανή». Και σε κάθε απειλή του ηγεμόνα έλεγε· «Μην πλανιέσαι και μη σε ξεγελάει ο λογισμός σου· με βοηθάει ο Θεός και δεν θα με νικήσεις».
Περισσότερα: Βίος και πολιτεία της Αγίας Μεγαλομάρτυρος Κυριακής, της θαυματουργού
Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Ἰουλίου 2023, Ε΄ Ματθαίου (Ρωμ. ι΄ 1-10)
Αδελφοί, ἡ μὲν εὐδοκία τῆς ἐμῆς καρδίας καὶ ἡ δέησις ἡ πρὸς τὸν Θεὸν ὑπὲρ τοῦ Ἰσραήλ ἐστιν εἰς σωτηρίαν· 2 μαρτυρῶ γὰρ αὐτοῖς ὅτι ζῆλον Θεοῦ ἔχουσιν, ἀλλ᾿ οὐ κατ᾿ ἐπίγνωσιν. 3 ἀγνοοῦντες γὰρ τὴν τοῦ Θεοῦ δικαιοσύνην, καὶ τὴν ἰδίαν δικαιοσύνην ζητοῦντες στῆσαι, τῇ δικαιοσύνῃ τοῦ Θεοῦ οὐχ ὑπετάγησαν. 4 τέλος γὰρ νόμου Χριστὸς εἰς δικαιοσύνην παντὶ τῷ πιστεύοντι. 5 Μωϋσῆς γὰρ γράφει τὴν δικαιοσύνην τὴν ἐκ τοῦ νόμου, ὅτι ὁ ποιήσας αὐτὰ ἄνθρωπος ζήσεται ἐν αὐτοῖς· 6 ἡ δὲ ἐκ πίστεως δικαιοσύνη οὕτω λέγει· μὴ εἴπῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου, τίς ἀναβήσεται εἰς τὸν οὐρανόν; τοῦτ᾿ ἔστι Χριστὸν καταγαγεῖν· 7 ἢ τίς καταβήσεται εἰς τὴν ἄβυσσον; τοῦτ᾿ ἔστι Χριστὸν ἐκ νεκρῶν ἀναγαγεῖν. 8 ἀλλὰ τί λέγει; ἐγγύς σου τὸ ρῆμά ἐστιν, ἐν τῷ στόματί σου καὶ ἐν τῇ καρδίᾳ σου· τοῦτ᾿ ἔστι τὸ ρῆμα τῆς πίστεως ὃ κηρύσσομεν. 9 ὅτι ἐὰν ὁμολογήσῃς ἐν τῷ στόματί σου Κύριον Ἰησοῦν, καὶ πιστεύσῃς ἐν τῇ καρδίᾳ σου ὅτι ὁ Θεὸς αὐτὸν ἤγειρεν ἐκ νεκρῶν, σωθήσῃ· 10 καρδίᾳ γὰρ πιστεύεται εἰς δικαιοσύνην, στόματι δὲ ὁμολογεῖται εἰς σωτηρίαν.
Περισσότερα: Ἀποστολικὸ Ἀνάγνωσμα Κυριακῆς 9 Ἰουλίου 2023, Ε΄ Ματθαίου (Ρωμ. ι΄ 1-10)
Ἡ παγίδα τῆς θρησκευτικότητας
Ἡ χριστιανικὴ πίστη εἶναι «ὁδὸς ζωῆς». Εἶναι ἕνας δρόμος ποὺ συνεχίζεται ὅσο ζεῖ ὁ ἄνθρωπος, χωρὶς στάσεις καὶ καθυστερήσεις. Εἶναι μία συνεχὴς κίνηση, παράλληλη μὲ τὴν καθημερινὴ ζωὴ καὶ δραστηριότητα τοῦ ἀνθρώπου. Σ’ αὐτὸ τὸ δρόμο ὁ ἄνθρωπος ἀντιμετωπίζει ἕναν ἀνοιχτὸ κόσμο, γεμάτο ἀλλαγὲς καὶ μεταβολές, πλήρη ἀπὸ αἰφνιδιασμοὺς καὶ ἀπρόοπτα συμβάντα. Γι’ αὐτὸ καὶ ὁ ὁρίζοντάς του πρέπει νὰ εἶναι πάντα ἀνοιχτὸς καὶ ἡ προοπτική του πάντα εὐρεία, μὲ ἀναπεπταμένο τὸ πνευματικὸ πεδίο ὁράσεως. Ποτὲ σχεδὸν δὲν ξέρει τί θὰ βρεθεῖ μπροστά του. Ποτὲ δὲν μπορεῖ νὰ γνωρίζει ἀπὸ πρωτύτερα τί θὰ τοῦ τύχει στὸ ἑπόμενο βῆμα. Πάντα ἐλλοχεύει κάποιος νέος κίνδυνος, πάντα εἶναι δυνατὴ μία ἀλλαγή.
Αὐτὴ ἡ συνεχὴς πορεία ἔχει τὴν ὀμορφιά της. Γιατί κρατᾶ τὸν χριστιανὸ πάντα ξύπνιο καὶ ἕτοιμο γιὰ τὸ καινούριο, πάντα πρόθυμο νὰ συναντήσει τὸ ἀπροσδόκητο, τὸ ἀναπάντεχο. Ταιριάζει στὴν ἀνθρώπινη φύση, ποὺ συνέχεια ἀλλάζει. Ταιριάζει ἀκόμα καὶ στὰ πράγματα, ποὺ ἐπιφυλάσσουν πάντοτε νέες καταστάσεις. Ἔτσι ἡ «ὁδὸς ζωῆς» εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀνθρώπινη ζωή, ὅπως ὅμως τὴ φανέρωσε ὁ Χριστὸς στὸν κόσμο μὲ τὴν παρουσία του ἀνάμεσά μας.
Θάνατος καὶ Ἀπώλεια
Σὲ παλιότερες ἐποχές, ὅταν οἱ Χριστιανοὶ βρίσκονταν πλησιέστερα στὶς παγανιστικές τους ρίζες καὶ στὴ φοβερὴ καὶ συνταρακτικὴ ἐμπειρία τῆς μεταστροφῆς τους, μιλοῦσαν γιὰ τὸ θάνατο ὡς μία γέννηση στὴν αἰώνια ζωή. Δὲν τὸν ἀντιλαμβάνονταν ὡς τέλος, ὡς μία ἔσχατη ἥττα, ἀλλὰ ὡς μία ἀρχή. Θεωροῦσαν τὴ ζωὴ ὡς ἄνοδο πρὸς τὴν αἰωνιότητα καὶ τὸ θάνατο ὡς τὴν πύλη ποὺ ἀνοίγει καὶ μᾶς ἀφήνει νὰ εἰσέλθουμε σ’ αὐτήν. Αὐτὸ μάλιστα ἐξηγεῖ καὶ τὸ γιατί, τόσο συχνά, οἱ πρῶτοι Χριστιανοὶ συνήθιζαν νὰ ὑπενθυμίζουν ὁ ἕνας στὸν ἄλλο τὸ θάνατο μὲ φράσεις ὅπως «ἔχε μνήμη θανάτου», ἐνῶ στὶς εὐχὲς ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὡς πολύτιμη κληρονομιὰ ὑπάρχει μία αἴτηση, μὲ τὴν ὁποία ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει «μνήμη θανάτου».
Τὸ κάλεσμα τῶν Ἀποστόλων
Εἶναι βασικὸ γιὰ ἐμᾶς νὰ κατανοήσουμε τὴ σχέση ποὺ ὑπάρχει ἀνάμεσα στὸν Χριστὸ καὶ τοὺς ἀποστόλους. Ἄν μελετᾶτε τὸ Εὐαγγέλιο, θὰ δεῖτε ὅτι οἱ Ἀπόστολοι καὶ ὁ Κύριος Ἰησοῦς Χριστὸς γεννήθηκαν καὶ ἔζησαν στὴν ἴδια περιοχή. Ὁ Χριστὸς ἦρθε νὰ ζήσει σὰν παιδὶ στὴν Ναζαρέτ∙ οἱ Ἀπόστολοι ἔζησαν ὅλοι γύρω ἀπὸ τὸν τόπο Του. Δὲν γνωρίζουμε τίποτα ἀπὸ τὰ νεανικὰ χρόνια αὐτῶν τῶν ἀνδρῶν, ἀλλὰ ἄν σκεφτοῦμε ὅτι ἡ Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας βρισκόταν σὲ ἀπόσταση μικρότερη τῶν 4 μιλίων ἀπὸ τὴν Ναζαρέτ, ὅτι ὅλες οἱ πόλεις καὶ τὰ χωριὰ, ὅπου ὁ Πέτρος, ὁ Ἀνδρέας, ὁ Ἰωάννης καὶ ὁ Ἰάκωβος καὶ οἱ ἄλλοι μαθητὲς ἔζησαν, βρίσκονταν γύρω ἀπὸ τὸ ἴδιο μέρος, μποροῦμε νὰ φανταστοῦμε ὅτι εἶχαν συναντήσει δεῖ καὶ ἀκούσει τὸν Κύριο Ἰησοῦ Χριστὸ ὡς παιδὶ καὶ ὡς νέο.
Ἡ ἀγωγὴ τῶν παιδιῶν
Σελίδα 97 από 103
Για τους μικρούς μας φίλους
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ
- Προπαίδεια
- Πρόσθεση & Αφαίρεση
- Κλάσματα
- Δεκαδικοί
- Κλάσματα & Δεκασικοί & Ποσοστά
- Παιχνίδι με κλάσματα
- Δεκαδικά κλασματα-Δεκαδικοί αριθμοί
- Θέσεις ψηφίων δεκαδικών και μαγαλύτερος δεκαδικός αριθμός
- Κάθετες Προσθέσεις & Αφαιρέσεις με Δεκαδικούς
- Μονάδες βάρους με παιχνιδιάρικες ασκήσεις
- Μονάδες μήκους-χρόνου με παιχνιδιάρικες ασκήσεις
Φήμη Μητροπολίτου Δ.Ο. & Σ. κ Δαμασκηνού
Μέγας Παρακλητικός Κανών στην Παναγία.
Φωτογραφικό αφιέρωμα στον +π. Παναγιώτη Σαραντακκλησιώτη
Πανηγυρικός Αρχιερατικός Εσπερινός στην Παναγία
Ο καιρός στην Ορεστιάδα
Επισκέπτες






![]() | Σήμερα | 45 |
![]() | Χθες | 86 |
![]() | Αυτή την εβδομάδα | 465 |
![]() | Αυτό το μήνα | 209 |
![]() | Όλες τις ημέρες | 78830 |
Ἀγωγή! Μεγάλη ὑπόθεση! Νὰ θυμηθοῦμε ὅτι ὁ Μ. Ἀλέξανδρος ἔλεγε πὼς ὁ πατέρας του (Φίλιππος) τοῦ εἶχε δώσει «τὸ ζῆν» ἀλλὰ ὁ δάσκαλός του (Ἀριστοτέλης) «τὸ καλῶς ζῆν» (Πλούταρχος Ἀλέξ. Ζ’– Ἡ’ στὴ Θρησκευτικὴ καὶ Ἠθικὴ Ἐγκυκλοπαιδεία, λ. Ἀλέξανδρος). Τί τιμὴ ἂν οἱ γονεῖς κατορθώνουν καὶ τὰ δύο!




