Μποροῦν ἄραγε οἱ γονεῖς νὰ ἰσχυριστοῦν, ὅτι γιὰ τὴν καταστροφὴ τῶν παιδιῶν φταίει τὸ καταλυτικὸ πνεῦμα τῆς ἐποχῆς; Πολλοί γονεῖς παραπονιοῦνται: «Ἡ σημερινὴ ἐποχὴ εἶναι πολὺ χειρότερη ἀπὸ τὴ δική μας. Ὅταν ἤμασταν ἐμεῖς νέοι, ὑπῆρχε περισσότερος φόβος Θεοῦ. Καὶ τὰ παιδιὰ ἄκουγαν περισσότερο τοὺς γονεῖς καὶ τοὺς σέβονταν».
Στὰ λόγια αὐτὰ ὑπάρχει πολλὴ ἀλήθεια. Δυστυχῶς, τὸ κλίμα ποὺ ἐπικρατεῖ στὴν ἐποχή μας δὲν εἶναι καλό. Ἡ ἀναγνώριση τοῦ κύρους εἶναι σήμερα κάτι σπάνιο. Ὁ σεβασμὸς τῆς πνευματικῆς καὶ κοσμικῆς ἀρχῆς καὶ ἡ ἐκτίμηση πρὸς τοὺς καθηγητὲς καὶ τοὺς μεγαλυτέρους εἶναι γιὰ πολλοὺς «ξεπερασμένες ἰδέες».
Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, ἐπορεύετο ὁ Ἰησοῦς εἰς πόλιν καλουμένην Ναΐν· καὶ συνεπορεύοντο αὐτῷ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ ἱκανοὶ καὶ ὄχλος πολύς. ὡς δὲ ἤγγισε τῇ πύλῃ τῆς πόλεως, καὶ ἰδοὺ ἐξεκομίζετο τεθνηκὼς υἱὸς μονογενὴς τῇ μητρὶ αὐτοῦ, καὶ αὕτη ἦν χήρα, καὶ ὄχλος τῆς πόλεως ἱκανὸς ἦν σὺν αὐτῇ. καὶ ἰδὼν αὐτὴν ὁ Κύριος ἐσπλαγχνίσθη ἐπ᾿ αὐτῇ καὶ εἶπεν αὐτῇ· μὴ κλαῖε· καὶ προσελθὼν ἥψατο τῆς σοροῦ, οἱ δὲ βαστάζοντες ἔστησαν, καὶ εἶπε· νεανίσκε, σοὶ λέγω, ἐγέρθητι. καὶ ἀνεκάθισεν ὁ νεκρὸς καὶ ἤρξατο λαλεῖν, καὶ ἔδωκεν αὐτὸν τῇ μητρὶ αὐτοῦ. ἔλαβε δὲ φόβος πάντας καὶ ἐδόξαζον τὸν Θεόν, λέγοντες ὅτι προφήτης μέγας ἐγήγερται ἐν ἡμῖν, καὶ ὅτι ἐπεσκέψατο ὁ Θεὸς τὸν λαὸν αὐτοῦ.
Πῶς, λοιπόν, ἀφοῦ ἁπαλλαγοῦμεν ἀπὸ τὸν καταστρεπτικὸν ὄγκον τῆς ὑπερηφανείας, θὰ φθάσωμεν εἰς τὴν σωτήριον ταπεινοφροσύνη;









